Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Η Τουρκία περιθωριοποιείται: Μπορεί να είναι η παράπλευρη απώλεια της νέας πολιτικής Τραμπ

Γράφει ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης Οι αλλαγές στους συσχετισμούς δυνάμεων στη Μέση Ανατολή είναι ραγδαίες. Βασικός παράγοντας γι’ αυτό είναι οι ΗΠΑ και η πολιτική τους. Ήδη, προορισμός του πρώτου ταξιδιού του Προέδρου Τραμπ ήταν η Μέση Ανατολή. Η επιλογή αυτή από μόνη της δείχνει την κατεύθυνση στην οποία είναι στραμμένο το βλέμμα της υπερδύναμης. Δεν επισκέφθηκε ο κ. Τραμπ ούτε την Ευρώπη, ούτε τον Καναδά, προορισμούς που κατά παράδοση επέλεγαν οι προηγούμενοι πλανητάρχες. Πρώτος σταθμός του ταξιδιού του ήταν η Σαουδική Αραβία. Εκεί ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήθηκε με τον βασιλιά Σαλμάν. Ύστερα, από την σύναψη συμφωνιών συνολικού ύψους περίπου 350 δις δολ. ο κ. Τραμπ πέταξε για το Ισραήλ. Είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου και προσευχήθηκε στο Τείχος των Δακρύων. Εν συνεχεία, προσγειώθηκε στην Ιταλία και τελικά στις Βρυξέλλες, στις οποίες έλαβε χώρα η άτυπη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ και είχαμε το πρώτο «to know us better» μεταξύ των αρχηγών κρατών που παραβρέθηκαν. Πρώτος εμφανής στόχος του Αμερικανού προέδρου η συλλογή χρημάτων. Αυτό επεδίωξε και πέτυχε ο κ. Τραμπ με τις υπέρογκες συμφωνίες που έκανε με τους Σαουδάραβες. Επίσης, σε αυτό προέτρεψε και τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων υπολείπεται του ορισθέντος στόχου για διάθεση του 2% του ΑΕΠ σε δαπάνες προς την Βορειοατλαντική Συμμαχία. Δεύτερος – περισσότερο ίσως εμφανής – στόχος του προέδρου των ΗΠΑ ο πλήρης παραγκωνισμός του Ιράν. Εξ ου και η σύνδεση των επισκέψεων σε Σαουδική Αραβία και Ισραήλ, παραδοσιακούς αντιπάλους και ανταγωνιστές του σιιτικού Ιράν. Ο πρόεδρος Τραμπ μοιάζει να αντιλαμβάνεται το Ιράν ως τον προαιώνιο εχθρό, ένα κακό που πρέπει πάση θυσία να παταχθεί. Σε αυτήν την αντίληψή του συμβάλλουν και ευθυγραμμίζονται συγχρόνως Σαουδική Αραβία και Ισραήλ. Στοιχίζονται πίσω από την Αμερική πιστεύοντας πως είναι ευκαιρία να ξεμπερδεύουν μια για πάντα από το Ιράν. Σε αυτόν τον κλιμακούμενο γεωπολιτικό ανταγωνισμό υπάρχουν νικητές, χαμένοι και παράπλευρες απώλειες. Νικητές, πλην των ΗΠΑ φυσικά, ευελπιστούν να είναι η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. Χαμένο επιδιώκεται να είναι το κράτος του Ιράν. Παράπλευρη απώλεια όμως και μάλιστα σημαντική εκτιμάται πως κινδυνεύει να γίνει η Τουρκία. Η τελευταία έχει μείνει εκτός των σχεδιασμών για τις εξελίξεις στην περιοχή. Μάλιστα, οι τουρκικές εφημερίδες επικεντρώνονται την εβδομάδα που πέρασε στο νέο σχέδιο για τη Μέση Ανατολή που δεν περιλαμβάνει την Τουρκία και αυτό ελλοχεύει κινδύνους. Και τούτο, διότι κατά τα φαινόμενα διαμορφώνεται ένα αραβικό μέτωπο με προεξάρχουσα χώρα τη Σαουδική Αραβία και δορυφόρους τις μοναρχίες του Κόλπου (Μπαχρέιν, ΗΑΕ, Κατάρ, κ.λπ.) και τα λοιπά αραβικά κράτη (Ιορδανία, Ομάν). Ωστόσο, αυτές ακριβώς οι χώρες βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας, στον ατέρμονο αγώνα της για την πρωτοκαθεδρία στον σουννιτικό κόσμο. Αφαιρουμένου, λοιπόν, του κοινού στο οποίο συνηθίζει να απευθύνεται ο Τούρκος πρόεδρος, δεν μένει στην Τουρκία χώρος επιρροής, παρά μόνο ελάχιστος κι αυτός σε κάποιες χώρες της Αφρικής. Κατ’ ουσίαν, η μέχρι χθες «παρέα» της Τουρκίας απομακρύνεται από εκείνη και αναβαθμίζονται οι παίχτες που εξυπηρετούν (διότι πληρώνουν) τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, οι ελιγμοί της Άγκυρας περιορίζονται ασφυκτικά. Από τούδε και στο εξής είναι πιο πιθανό να αναγκαστεί να υπακούει ή έστω να ακολουθεί τις πολιτικές που θα επιλέγονται, παρά να αποφασίζει η ίδια την πορεία στην οποία θα πορεύεται. Βέβαια, το ενδεχόμενο αυτό το έχουν εντοπίσει Τούρκοι αναλυτές και το αναδεικνύουν. Η υλοποίηση αυτού του σχεδίου από τις ΗΠΑ δεν είναι εύκολη, λαμβανομένου υπόψη πως η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας έχει μια αυταξία. Σε κάθε περίπτωση, οι αναφορές σε διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα πως η Τουρκία θα έχει και οικονομικές απώλειες από την μετατόπιση της Σαουδικής Αραβίας στην κεφαλή των σουννιτών μουσουλμάνων επιβεβαιώνονται. Τα τουρκικά ναυπηγεία, τα οποία βρίσκονται σε οικονομική δίνη, υπέστησαν ένα ισχυρό πλήγμα. Η συμφωνία που είχαν κάνει για την εξαγωγή πολεμικών κορβετών ναυάγησε. Η Τζέντα προτίμησε να αγοράσει φρεγάτες από την αμερικανική Lockheed Martin παρά τις τουρκικές κορβέτες MILGEM. Συμπέρασμα: Οι συμφωνίες ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας και ΗΠΑ-Ισραήλ πορίζουν οφέλη σε Τζέντα και Τελ Αβίβ, αναβαθμίζοντάς τες και γεωπολιτικά. Την ίδια ώρα άγουν την Τουρκία στην περιθωριοποίηση, αλλά και στον οικονομικό μαρασμό. Ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης είναι δικηγόρος ΔΣΑ, εθελοντής “Δέλτα”

Πηγή: Η Τουρκία περιθωριοποιείται: Μπορεί να είναι η παράπλευρη απώλεια της νέας πολιτικής Τραμπ http://mignatiou.com/2017/05/i-tourkia-perithoriopiite-bori-na-ine-i-paraplevri-apolia-tis-neas-politikis-trab/

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Κανείς δε θέλει να του καταστρέψεις το ασφαλές του ΨΕΜΑ!!! Η ακοή τους δεν έχει συνηθίσει τέτοιες συχνότητες!


Αυτό που θέλουμε είναι να εξαργυρώνουμε καθημερινά τη ζωή μας και να μαζεύουμε γύρω μας πράγματα άχρηστα, που νομίζουμε ότι διευκολύνουν και στολίζουν το βίο μας! Αυτό νομίζουμε ΕΥΤΥΧΙΑ! Έτσι είμαστε ικανοποιημένοι! Γι’ αυτό το τελευταίο μεγάλο ψέμα μας έγινε τόσο δημοφιλές ανάμεσα στους ανθρώπους! Ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμασταν για να συνεχίσουν τη ΔΡΑΣΗ τους!!!
Μέσα τους βαθιά γνωρίζουν ότι είναι ένα ΨΕΜΑ, αλλά δεν τολμούν να το παραδεχτούν! Είναι το τελευταίο μεγάλο ΨΕΜΑ!!!
Είναι υποχρεωμένοι να το υποστηρίξουν, να το υπηρετήσουν και να το συντηρήσουν! Είναι η τελευταία τους μεγάλη, οδυνηρή, ψεύτικη ελπίδα… Μετά από αυτό ακολουθεί το ΧΑΟΣ!!! Κανείς, όπως καταλαβαίνεις, δεν προτιμά τον όλεθρο και το χαμό! Είχανε ΣΤΕΡΗΘΕΙ τόσα πολλά όλους αυτούς τους αιώνες και τώρα επιθυμούν διακαώς να ΖΗΣΟΥΝ πάση θυσία!!! Αυτός ο άγριος ΠΟΘΟΣ που έχουν για ζωή είναι η καλύτερη εγγύηση για το ΜΕΛΛΟΝ!!! Είναι η αστείρευτος καύσιμος ύλη που κινεί το όχημα μας!!! Γι’ αυτό σήμερα δεν επιτρέπεται να υπάρχουν ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ και ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ. Κανείς δεν τολμά να αναρωτηθεί και να αμφιβάλει για το παραμικρό!!! Οι απαντήσεις που δώσαμε είναι οριστικές και αμετάκλητες!!! Ποιος τολμά με ερωτήσεις και αμφιβολίες να ελευθερώσει το μαύρο σκοτάδι της καταστροφής που θα παρασύρει τα πάντα στη σιωπή;
Όλοι περιφρουρούν βάναυσα τον εαυτό τους και κάθε μέρα εξασκούνται για να κάνουν το τελευταίο μας μεγάλο ΨΕΜΑ βίωμα και δεύτερη φύση!!!
Ακριβώς γι’αυτό και εμείς δε φοβηθήκαμε να σου αποκαλύψουμε όλα αυτά που αποκαλύψαμε!!! Κανείς δε θέλει να του καταστρέψεις το ασφαλές του ΨΕΜΑ!!!
Η ακοή τους δεν έχει συνηθίσει τέτοιες συχνότητες!
Δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα, είναι έξω από τη ζωή του και τις επιδιώξεις του!!! Έχει συνηθίσει τη ΦΡΙΚΗ που ζει καθημερινά, του έχει γίνει ΟΙΚΕΙΑ… έχει πείσει τον ΕΑΥΤΟ του ότι αυτή η φρίκη είναι τελικά μια ευτυχία, ότι είναι σωτήρια! Αυτά κάνει ο άγριος πόθος για συνέχεια της ζωής και για επιτυχία. Όλα τ’ άλλα που εμείς ξέρουμε είναι περιττά…
Πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας κατορθώσαμε να κάνουμε τη δουλειά να μοιάζει με φυσική κατάσταση!!! Αυτή είναι η ΝΙΚΗ μας και η προσφορά μας στους ανθρώπους.
Γι’ αυτό, αν ποτέ τολμήσεις και γράψεις ένα βιβλίο χρησιμοποιώντας το υλικό που έχεις συλλέξει στις κασέτες σου… να είσαι σίγουρος ότι θα είναι ένα βιβλίο ΑΧΡΗΣΤΟ και ΑΧΡΕΙΑΣΤΟ!!! Κανείς δεν πρόκειται να του δώσει σημασία! Κανείς δεν πρόκειται να το διαβάσει! Ποιος θα θελήσει να βγάλει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια; Θα το χαρακτηρίσουν καταθλιπτικό και ΑΧΡΗΣΤΟ!!! Δε θα σου επιτρέψουν να ξεριζώσεις το μέγα ΨΕΜΑ μας, γιατί αυτοί όλοι, ύστερα, πού θα βρουν σωσίβιο να πιαστούν; Κατάλαβες; Δε φοβόμαστε καθόλου. Γιατί όλα αυτά που σου αποκαλύψαμε είναι τόσο απίστευτα, τόσο άχρηστα, τόσο αχρείαστα για τους καθημερινούς ανθρώπους!
http://www.lecturesbureau.gr/1/no-one-wants-to-destroy-his-safe-lie-their-hearing-is-not-accustomed-to-such-frequencies-813/

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Δεν ζούμε στην πραγματικότητα όπως είναι, αλλά στην εικόνα που έχουμε εμείς γι’ αυτήν (Χ.Μπουκάι)

 

Ας το επαναλάβουμε λοιπόν: Ακόμη κι αν το παρόν είναι καλύτερο από το παρελθόν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επεξεργαστούμε το πένθος.
Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να μάθουμε πώς να περνάμε αυτόν τον δρόμο: δρόμο των απωλειών. Πρέπει να μάθουμε να θεραπεύουμε τα τραύματα που προκαλούνται όταν αλλάζει κάτι, όταν φεύγει κάποιος, όταν μια κατάσταση φτάνει στο τέλος της, όταν δεν έχω πια αυτό που είχα ή νόμιζα πως είχα (αφού δεν έχει καμιά σημασία αν το είχα πραγματικά ή δεν το είχα). Το πένθος είναι επίσης αναγκαίο για την επεξεργασία της απώλειας που συνεπάγεται η ακύρωση ενός σχεδίου, η ματαίωση ενός ευσεβούς πόθου, η απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα αποκτήσω ποτέ αυτό που περίμενα ή λαχταρούσα να αποκτήσω μια μέρα.
H πορεία αυτή έχει τους κανονισμούς της˙ μια συγκεκριμένη γραμμή πλεύσης. O δρόμος έχει τους χάρτες του, κι αν τους γνωρίζει κανείς, αυτό θα τον βοηθήσει σίγουρα να φτάσει στο τέλος πιο δυνατός.
Ένας εξαιρετικός επιστήμονας, o Κορσίμπσκι, έλεγε ότι στην πραγματικότητα κατασκευάζουμε όλοι ένα σχεδιάγραμμα του κόσμου στον οποίο κατοικούμε, έναν «χάρτη» του τόπου όπου ζούμε. O χάρτης, όμως, λέει με σαφήνεια o Κορσίμπσκι, δεν είναι o τόπος.
O χάρτης αυτός είναι μόλις και μετά βίας ο δικός μας χάρτης. Είναι η ιδέα που έχουμε εμείς για την πραγματικότητα, αν και πολύ συχνά διαστρεβλωμένη από τις προκαταλήψεις μας. Η αλήθεια είναι, ότι ακόμη κι αν δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στα γεγονότα, ακόμη κι αν απέχει πολύ από την πραγματικότητα των άλλων, ΑΥΤΟΣ είναι o δικός μας χάρτης, και με βάση αυτόν ζούμε.
Δεν ζούμε στην πραγματικότητα όπως είναι, αλλά στην εικόνα που έχουμε εμείς γι’ αυτήν.
Εάν έχω καταγράψει στο χάρτη μου ότι μέσα στο δωμάτιό μου υπάρχει ένα δέντρο -ακόμη κι αν δεν υπάρχει, ακόμη κι αν δεν υπήρχε ποτέ-, είναι σίγουρο, όπως καταλαβαίνετε, ότι θα ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου αποφεύγοντας το δέντρο.
Ακόμη κι αν -εφόσον το δέντρο δεν υπάρχει στον δικό σας χάρτη-, περάσατε αμέριμνοι από το σημείο αυτό και, βλέποντάς με να αποφεύγω τον κορμό, μου πείτε:
«Μα τι κάνεις εκεί, τρελάθηκες;»
Αν δεν λάβει κανείς υπόψη του τον χάρτη μου, η συμπεριφορά αυτή φαίνεται από ηλίθια έως και διασκεδαστική, στην πράξη, όμως, μπορεί να γίνει επικίνδυνη.
Λέγεται πως ήταν μια φορά ένας μεθυσμένος και περπατούσε αμέριμνα στην εξοχή.
Ξαφνικά, βλέπει να έρχονται προς το μέρος του δύο ταύροι -ο ένας αληθινός, ο άλλος φανταστικός. Ο τύπος αρχίζει και τρέχει για να γλιτώσει από τους ταύρους, και φτάνει σ’ ένα σημείο όπου βλέπει μπροστά του δυο τεράστια δέντρα.
Το ένα είναι κι αυτό φανταστικό, το άλλο ευτυχώς αληθινό.
Ο μεθυσμένος, σαν μεθυσμένος που ήταν, επιχείρησε ν΄ανέβει στο φανταστικό δέντρο… και ενώ πάλευε να σκαρφαλώσει, ο αληθινός ταύρος όρμησε και τον άρπαξε, τον κακομοίρη.
Και φυσικά…έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…
Δηλαδή, το πώς θα επεξεργαστώ την απώλεια εξαρτάται από το πώς έχω χαράξει το χάρτη της ζωής μου, εξαρτάται από τη θέση που έχει κάθε πράγμα στο σχέδιό μου, εξαρτάται από τις πεποιθήσεις που διαμορφώνουν την πορεία μου. Πώς θα πορευτώ σ’ αυτόν τον δρόμο που ξεκινάει όταν υφίσταμαι ή συνειδητοποιώ μιαν απώλεια. Και τελειώνει όταν αυτήν την απώλεια την έχω ξεπεράσει.





Ο δρόμος των δακρύων
Χόρχε Μπουκάϊ
Εκδόσεις opera
http://www.lecturesbureau.gr/1/we-do-not-live-in-reality-as-it-is-but-in-the-image-that-we-have-for-it-779/

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

“Ελληνικός Ποιμενικός”: γενναίος, ρωμαλέος, πιστός, ανεξάρτητος σαν χαρακτήρας αλλά και απόλυτα αφοσιωμένος στο κοπάδι



Βράδυ καλοκαιριού στον Ελαφότοπο, ένα χωριό του Δυτικού Ζαγοριού. Καθόμουν με τον φίλο μου τον Γιώτη, κτηνοτρόφο, στο μαγαζί του χωριού. Περασμένα μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνό του: “Έλα γρήγορα πάνω, η αρκούδα έφαγε τον Καλέση”. Την κλήση έκανε ο τρομαγμένος νεαρός τσοπάνος του, που ξενυχτούσε τα πρόβατα στα καλοκαιρινά βοσκοτόπια της Τύμφης. Ο Γιώτης ταράχτηκε, γιατί ο Καλέσης είναι ο μεγάλος αρσενικός σκύλος του κοπαδιού και χωρίς αυτόν τα πράγματα θα γίνονταν πολύ δύσκολα, αφού δύο αρκούδες γυρόφερναν στην περιοχή και σχεδόν κάθε βράδυ έκαναν επιθέσεις στα ζώα του χωριού.

γράφει ο Μενέλαος Χρόνης

"Φύλακας άγγελος" των κοπαδιών και της ορεινής οικονομίας

Όταν φτάσαμε στο βουνό, βρήκαμε τον Καλέση καταματωμένο, αλλά, περιέργως, όχι τραυματισμένο. Καθόταν ατάραχος σε ένα λοφάκι και αφουγκραζόταν το κοπάδι. Το αίνιγμα έλυσε ο Γιώτης: “Πάλεψε με την αρκούδα και αυτή τον δάγκωσε στο λαιμό, αλλά τραυματίστηκε στα καρφιά της λαιμαριάς του. Τα αίματα είναι δικά της”.


Ο Καλέσης, τεράστιος (το κεφάλι του ίσα που χωρούσε στην αγκαλιά μου) και σοβαρός – σοβαρός, κουνούσε ήρεμα την ουρά του στο αφεντικό του, σαν να μην είχε προηγηθεί πριν λίγη ώρα η φοβερή μάχη με το θηρίο. Αυτός είναι ο “Ελληνικός Ποιμενικός”: γενναίος, ρωμαλέος, πιστός, ανεξάρτητος σαν χαρακτήρας αλλά και απόλυτα αφοσιωμένος στο κοπάδι. Για χιλιάδες χρόνια οι κτηνοτρόφοι μας στην Πίνδο στηρίζονται στις απαράμιλλες ικανότητές του για να προστατεύουν τα ζώα τους από λύκους και αρκούδες, που ζουν στα παρθένα δάση της Ελλάδας.





Οι παλιοί τσοπάνηδες ήταν πολύ περήφανοι για τους σκύλους τους και είχαν αμέτρητες ιστορίες να διηγηθούν για τα κατορθώματά τους με λύκους και αρκούδες. Διάλεγαν πάντα τα καλύτερα κουτάβια από κάθε γέννα, ώστε να διατηρούν καλή “σεριά”. Έδιναν στους σκύλους τους βλάχικα ονόματα: Νταβέλης, Καλέσης Μπαλίκας, Αράπης, Σαμπάνης, Σαμπούτης, Γκεσούλης, Μπέλλα (τα περισσότερα δήλωναν το χρώμα του σκύλου).

Αέναη σύγκρουση

Το τσομπανόσκυλο είναι ο πιο κρίσιμος κρίκος της ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου και άγριων θηρευτών στο ορεινό οικοσύστημα, που βρίσκονται σε αδιάκοπη σύγκρουση, η οποία κάποια στιγμή καταλήγει στη θανάτωση του άγριου ζώου για να σταματήσουν οι ζημιές που προκαλεί στα ζωντανά. Ορθά οι οικολογικές οργανώσεις εκτίμησαν ότι πρέπει ο σκύλος αυτός να προστατευτεί και να διαδοθεί ξανά στους κτηνοτρόφους. 

Είναι ίσως η πιο εύστοχη παρέμβαση από όσες έχουν υιοθετήσει στην προσπάθεια να βοηθηθεί ο κτηνοτρόφος απέναντι στην όλο και αυξανόμενη απειλή της αρκούδας, της οποίας οι πληθυσμοί μεγαλώνουν ραγδαία στο Ζαγόρι και την υπόλοιπη Πίνδο. Αναζητούν προικισμένους αντιπροσώπους τής ράτσας και οργανώνουν την εκτροφή και διανομή τους εκεί που πρέπει, ωστόσο ο ρυθμός παράδοσης σκύλων είναι εξαιρετικά χαμηλός και πρέπει να επιταχυνθεί.











Είδος υπό εξαφάνιση

Δυστυχώς, ο Ελληνικός Ποιμενικός κινδυνεύει με εξαφάνιση και υπολογίζεται ότι έχουν απομείνει μόνο 3.000 καθαρόαιμα άτομα. Δεν προσέχτηκε η καθαρότητά του. Παρά την ιδιαίτερη γεωμορφολογία της χώρας μας, που αποτέλεσε φυσικό εμπόδιο στην επιμειξία της φυλής του σκύλου αυτού για εικοσιτέσσερις αιώνες στον ελλαδικό χώρο, ελάχιστα άτομα καθαρόαιμων Ελληνικών Ποιμενικών σκύλων έχουν απομείνει σήμερα, καθώς τα τελευταία χρόνια η ράτσα μπασταρδεύτηκε με άλλες, αφού τα σκυλιά γυρνούν ελεύθερα. Το χειρότερο, κάποιοι κτηνοτρόφοι δεν εκτίμησαν σωστά αυτό που είχαν κληρονομήσει από την φυσική επιλογή αιώνων και έφεραν ξένες ράτσες “ποιμενικών”, όπως λυκόσκυλα, που αποδείχτηκαν εντελώς ακατάληλλες για τις δύσκολες συνθήκες της περιοχής μας.


Σκύλος από σπουδαία γενιά...

Τώρα που η αρκούδα αυξάνεται και πληθύνεται, αναδεικνύεται η υπεροχή του μοναδικού σκύλου που απέκτησε πια τη διεθνή αναγνώριση και την ονομασία “Ελληνικός Ποιμενικός”. Η παρουσία του είναι τεκμηριωμένη στα ορεινά βοσκοτόπια από τα αρχαία χρόνια. Πιστεύεται βάσιμα ότι η σημερινή μορφήαποτελεί την εξέλιξη της αρχαίας φυλής των Μολοσσών ή Ηπειρωτικών σκύλων. Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Πύρρος χρησιμοποίησαν αυτόν τον σκύλο στις εκστρατείες τουςενώ ο Πλάτων κάνει λόγο για το θάρρος του.

Τυπικό δείγμα ελληνικού μολοσσού, από τα ελάχιστα που έχουν μείνει.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που υιοθετούν τον μεγάλο βουνίσιο σκύλο για κατοικίδιο και φύλακα και δηλώνουν εξαιρετικά ικανοποιημένοι από την άψογη συμπεριφορά του και φιλικότητα, καθώς την ασφάλεια που παρέχει και σε περιβάλλον μακριά από τον φυσικό του χώρο. Πάντως δεν είναι φτιαγμένος για το διαμέρισμα...

Χαρακτηριστικά

Ο Ελληνικός Ποιμενικός, είναι μεγαλόσωμος και εντυπωσιακός, μάλιστα μερικοί αρσενικοί φτάνουν ακόμα και τα 60 κιλά βάρος και 0,75 μ. ύψος! Τα χρώματα ποικίλουν από το κατάλευκο έως μαύρο, το καστανόφαιο, αλλά κάποιοι έχουν και ποικίλες αποχρώσεις. Το κεφάλι είναι ογκώδες και ο τράχηλος φαρδύς. Έχει μεγάλους κυνόδοντες και κινείται με το “βάδισμα της αρκούδας”. Διαθέτει ισχυρότατο ένστικτο φύλαξης και καταδίωξης, είναι ήρεμος αλλά με φοβερές εκρήξεις επιθετικότητας, όταν απειλείται το κοπάδι. 


Ποιος δεν τρόμαξε όταν βρέθηκε κοντά σε στάνη και του “χύθηκαν” ομαδικά μερικοί από αυτούς τους γίγαντες, με προτεταμένα τα δόντια, και μάλιστα σε κύκλο, ώστε να μην ξέρει από πού να φυλαχτεί, όπως κάνουν και με τους άγριους κυνηγούς; Και όμως είναι τόσο υπάκουος στο αφεντικό του, που με ένα απλό νεύμα του “σβήνει ακαριαία τον διακόπτη” της επιθετικότητας και στέκεται ακίνητος να επιτηρεί τον “εισβολέα”.

Μπορεί να ζήσει 8 έως16 χρόνια. Αντέχει στην πείνα, προσαρμόζεται πολύ άνετα σε περιβάλλον με χαμηλές θερμοκρασίες και μπορεί να αντέξει για ώρες το βάδισμα στο χιόνι. Αντίθετα, του είναι αρκετά δύσκολη η διαβίωση σε θερμά κλίματα ή στην πόλη, χωρίς ωστόσο να είναι αδύνατο.
Ως σκύλος εργασίας, έχει ανάγκη από καθημερινή άσκηση και εκτόνωση, κάτι που εξασφαλίζεται από τη διαβίωσή του κοντά σε κοπάδι. Έχει μεγάλη αντοχή και μπορεί να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, ενώ είναι ταυτόχρονα πάντα σε επαγρύπνηση για την προστασία του κοπαδιού. Αυτά τα χαρακτηριστικά τον έκαναν πολύτιμο στη νομαδική κτηνοτροφία, που επί χιλιάδες χρόνια ασκήθηκε από τους πληθυσμούς της Ηπείρου, αλλά και άλλων ελληνικών ορεινών περιοχών.

Είναι καλό να του εξασφαλίζεται προστασία από το κρύο ή τη ζέστη, με την κατασκευή κατάλληλου καταλύματος κοντά στα ζώα του κοπαδιού, άφθονο νερό και τροφή. Βέβαια αρκετοί κτηνοτρόφοι δεν είναι τόσο προσεκτικοί στις υποχρεώσεις τους απέναντι στον φύλακα άγγελό τους και αρκετοί, δυστυχώς, χάνουν εξαιρετικούς σκύλους γιατί δεν τους παρέχουν σωστή (μερικοί ούτε και στοιχειώδη) κτηνιατρική φροντίδα.

Ήξερες ότι ο Ελληνικός Ποιμενικός
  • Έχει τρίχωμα πυκνό, με διπλό μανδύα για να προστατεύεται από τις ακραίες καιρικές συνθήκες των ορεινών περιοχών.
  • Διαθέτει άριστη όσφρηση, όραση και ακοή, που σε συνδυασμό με τη διάπλαση και τον χαρακτήρα του, τον καθιστούν ιδανικό σκύλο φύλαξης.
  • Στον ποιμενικό χαρακτήρα του ζώου διακρίνεται η ανεξαρτησία δράσης, η υψηλή αίσθηση του ζωτικού χώρου, η επιθετικότητα προς τα άγρια ζώα, το θάρρος, η πίστη στην ομάδα και η αφοσίωση σε ένα άτομο.
  • Ο λύκος, χρησιμοποιεί τη μέθοδο του αντιπερισπασμού για να επιτεθεί σε ένα κοπάδι. Ο Ελληνικός Ποιμενικός, δεν παραπλανάται, και δεν εγκαταλείπει το κοπάδι, με αποτέλεσμα να "δυσκολεύει" τα άγρια ζώα.
  • Είναι μύθος ότι όταν κόβουμε τα αυτιά του Ελληνικού Ποιμενικού ακούει καλύτερα. Το κόψιμο των αυτιών και της ουράς στους σκύλους αποτελεί επίπονο ακρωτηριασμό δεν εξυπηρετεί κανέναν απολύτως σκοπό.
Μενέλαος Χρόνης

Το εγώ είναι ένα είδος ύπνου, μέσα στο οποίο μπορείς να ηττηθείς

 

Στην Ιαπωνία, μία από τις βασικές διδασκαλίες όλων των πολεμικών τεχνών είναι πως όταν μάχεσαι με κάποιον, δεν τίθεται ζήτημα προσωπικής εχθρότητας. Αν είναι προσωπικό, τότε έχεις ήδη ηττηθεί προκαταβολικά, επειδή βασίζεται στο εγώ και τότε πέφτεις στο κατώτερο επίπεδο.
Στην τέχνη του τζούντο, όποιος αποδείξει την τέχνη του τζούντο ανώτερη, εκείνος είναι ο νικητής. Δεν είναι ο άνθρωπος, είναι η τέχνη εκείνη που νικάει. Ούτε για μια στιγμή δεν πρέπει να θυμάσαι τον εαυτό σου και τη νίκη σου, επειδή εκείνη θα είναι η στιγμή της ήττας σου.
Κι αυτό έχει συμβεί πολλές φορές και δεν μπορεί να το καταλάβει κανένας άλλος εκτός από εκείνον που έχει καταλάβει την όλη παράδοση της Ανατολής. Μερικές φορές υπάρχουν δύο εξ ίσου μη εγωιστές μαχητές. Τότε δεν κερδίζει κανένας. Η μάχη συνεχίζεται για μέρες και το τέλος αναβάλλεται συνεχώς; χωρίς να κερδίζει κανένας. Κάθε μέρα έρχονται και υποκλίνονται ο ένας στον άλλον με μεγάλη χαρά, με μεγάλο σεβασμό. Στην πραγματικότητα, ο ένας τιμάει τον άλλον, θεωρώντας ότι και μόνο το να βρεθεί αντιμέτωπος με έναν τέτοιο μαχητή, είναι ήδη μεγάλη τιμή. Και η μάχη συνεχίζεται.
Το εγώ είναι ένα είδος ύπνου, μέσα στο οποίο μπορείς να ηττηθείς. Για μια στιγμή, μπαίνει μια σκέψη κι αυτό είναι το τέλος σου. Η τέχνη του τζούντο, του ζίου ζίτσου, του αϊκίντο είναι όμοιες στη βάση τούς. Και η βάση τους είναι το ότι όταν μάχεσαι, εσύ δεν πρέπει να βρίσκεσαι εκεί. Πρέπει να είσαι απολύτως απών. Τότε κανένα σπαθί δεν μπορεί να σε κόψει. Κι αν δεις δύο τέτοιους ξιφομάχους να μάχονται, είναι κάτι καταπληκτικό…
Κάποτε είχα ένα φίλο, τον Τσαντσάλ Σινγκ, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί στις πολεμικές τέχνες στην Ιαπωνία. Είχε ανοίξει μια σχολή πολεμικών τεχνών και πότε-πότε συνήθιζε να μας δείχνει μερικά πράγματα, έτσι για γούστο. Κάποτε μου είπε: «Στην Ιαπωνία, έχουν μια συγκεκριμένη εκπαίδευση για τη φωνή. Αν κάποιος σου επιτεθεί με σπαθί κι εσύ δεν έχεις κανένα όπλο, κάνεις απλώς έναν συγκεκριμένο ήχο κι αμέσως το σπαθί θα πέσει από το χέρι του.»
«Αυτό μοιάζει πολύ ενδιαφέρον!» Είπα. «Έχω ένα φίλο παλαιστή. Δεν ξέρει από σπαθιά, μπορεί όμως με ένα κοντάρι να σου κόψει το κεφάλι.» Ο Τσαντσάλ δέχθηκε να αγωνιστεί με τον παλαιστή. Πήγα λοιπόν και τον βρήκα και του είπα τι έλεγε ο Τσαντσάλ για το συγκεκριμένο ήχο που ήξερε: Ο παλαιστής είπε: «Δεν θα προλάβει! Εγώ θα του ανοίξω το κεφάλι στα δύο. Με ένα χτύπημα, θα τον τσακίσω.»
Ο παλαιστής ήταν δυνατός κι όταν πήγε να χτυπήσει τον Τσαντσάλ, τη στιγμή που σήκωσε το χέρι του να τον χτυπήσει, ο Τσαντσάλ Σινγκ έβγαλε μια κραυγή και το κοντάρι έπεσε από το χέρι του παλαιστή, λες και η καρδιά του είχε σταματήσει να χτυπάει! Ό,τι κι αν συνέβη, το χέρι του έχασε όλη του τη δύναμη. Απλώς με έναν ήχο!
Είπα: «Πώς κάνεις αυτόν τον ήχο;»
Ο Τσαντσάλ Σινγκ είπε: «Τον ήχο τον μαθαίνεις εύκολα. Το πιο δύσκολο είναι το να μην βρίσκεσαι εσύ εκεί. Στα τρία χρόνια που ήμουν στην Ιαπωνία, οτιδήποτε άλλο έμαθα, ήταν απλό. Μόνο αυτό ήταν μπελάς – το να μη βρίσκομαι εγώ εκεί. Κι όταν κάποιος πρόκειται να σου ανοίξει το κεφάλι στα δύο, τότε είναι απολύτως απαραίτητο να βρίσκεσαι εκεί! Ακόμη όμως και σε μια τέτοια στιγμή, εσύ δεν πρέπει να βρίσκεσαι εκεί – μόνο ο ήχος, χωρίς καθόλου εγώ πίσω του. Ξαφνικά, ο άνθρωπος θα ξεχάσει τι έκανε. Θα τα χάσει τελείως. Δεν θα έχει επίγνωση ούτε του τι κάνει ούτε του γιατί το κάνει. Θα του πάρει λίγη ώρα για να συνέλθει. Απλώς το εγώ σου πρέπει να είναι απόν. Εκείνη η απουσία δημιουργεί μια συγκεκριμένη αλλαγή στο νου του ανθρώπου, μια διάλειψη, μια ξαφνική διάλειψη.» Αν όμως και οι δύο άνθρωποι είναι χωρίς εγώ, τότε είναι δύσκολο. Τότε συμβαίνει ένα παράξενο πράγμα, που είναι καθημερινότητα στην Ιαπωνία: Πριν ακόμα σηκώσεις το σπαθί σου για να χτυπήσεις τον άλλο άνθρωπο, το σπαθί του άλλου ανθρώπου είναι έτοιμο να αμυνθεί. Δεν σηκώνεται αφού το σηκώσεις εσύ, όχι, αλλά πριν ακόμα προλάβεις να κινηθείς. Είναι σαν μέσα σε ένα κλάσμα τού δευτερολέπτου, όταν σκέφτεσαι να κινηθείς, πριν το χέρι, σου κάνει την κίνηση, η σκέψη να έχει φτάσει στον άνθρωπο και είναι έτοιμος να αμυνθεί.
Αυτό όμως συμβαίνει μόνο αν εσύ είσαι απών. Τότε το σπαθί σου δεν είναι διαχωρισμένο από εσένα. Εσύ δεν κάνεις τίποτα. Απλώς είσαι εκεί, χωρίς καθόλου εγώ και επιτρέπεις στα πράγματα να συμβούν. Αν όμως και οι δύο είναι χωρίς εγώ, τότε αυτό μπορεί να συνεχίζεται επί μέρες. Κανένας δεν μπορεί ούτε να χτυπήσει ούτε να γρατσουνίσει τον άλλο άνθρωπο.
Αυτό δεν είναι ούτε το επίπεδο του ενστίκτου ούτε το επίπεδο της νόησης. Αυτό είναι το τρίτο επίπεδο, της διαίσθησης. Όπως μπορεί να συμβεί με τα σπαθιά ή με την πάλη, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την ευφυΐα στο τρίτο επίπεδο.

ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ, ένα κβαντικό άλμα πέρα από τη λογική μέσα στη συμπαντική αλήθεια
OSHO

http://www.lecturesbureau.gr/1/the-ego-is-a-kind-of-sleep-in-which-you-can-be-defeated-634/